vrijdag 21 februari 2014

Mispel

 .
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pas dan zal ik verteerbaar zijn
als ik belegen ben
het verstrijken nabij
noch vrucht, noch vlees, maar brij
van lang geleden lieflijkheid  

mijn inhoud zal onherkenbaar zijn
gerijpt, gerot, vereeuwigd
gebeiteld in versteend papier
als faiences met woorden van leed
mijn vrucht, de onmin, de onmacht in mij  

eet mij, lees mij, lik mij leeg
dit blad mijn lijf
de inkt mijn bloed
pers het uit jouw onderbuik
tot ik herboren ben
huilend, bloedend
 
kwijlend in jouw moederschoot
ik ben jouw kind  

bemin mij ! 
 

© bert deben
Antwerpen, 08 oktober 1995.
 


Mispels zijn oude, steeds minder voorkomende vruchten met een hoog vitamine C gehalte.  Ze groeien aan struiken die men tot kleine bomen kan laten opgroeien en die een hele mooie en geurende bloesem geven tijdens de bloei in het voorjaar.    

De vrucht kan men pas eten nadat ze bevroren is geweest en het vruchtvlees ‘beurs’ is geworden, hoe rijper de vrucht hoe lekkerder ze is. In de volksmond ontstond zo de uitdrukking ‘zo rot als een mispel’ De mispel eet men door de vrucht open te breken en het vruchtvlees er uit te zuigen.  

Meer achtergrond over de mispel en enkele recepten waarin men de vrucht gebruikt:
http://koken.vtm.be/ingredienten/mispels 
 
 

9 opmerkingen:

  1. Ik héb ze gegeten, in het dorp bij mijn Grootmoeder :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Toen 'de mispeltijd' aangebroken was legde mijn ma ze op een stuk krantenpapier boven op de keukenkast en elke dag klauterde ik op een stoel om te voelen of er al eentje rijp was.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. tot hiertoe waren de vogels er al altijd eerst mee weg, denk dat ik ze deze keer ook maar eens moet plukken voor ze rijp zijn - een goeie tip ;-) 

      Verwijderen