maandag 11 november 2013

God tussen de rozen

.
.
God tussen de rozen
 
Ik vond vanmorgen God tussen de rozen
hij schikte traag de blaadjes van een kelk
mijn aanbod van een drankje deed hem blozen
een koffie werd het, met een scheutje melk

hij praatte heel bezield over tuinieren
de kleuren van de bloemen en het gras
en toonde tussendoor ook zijn manieren
om blij te zijn met alles wat er was

toen vroeg ik hem abrupt: en
oorlog dan !?
hij zuchtte diep, de vraag had wat teweeg gebracht
plots kleurde hij een blaadje rijper groen 
hij zei dat dit een deel was van zijn plan:
 
zo veel, zo mooi, een overvloed – zo sprak hij zacht
ik vraag me af, waarom jullie het doen.


© bert deben
Brussel, donderdag 28 juni 2007.
  

werd gepubliceerd in de gedichtenbundel ‘Natuurlijk’, een selectie uit inzendingen
voor de 4de Hillegomse Poëziewedstrijd, Artbooks 2013.
 
 

18 opmerkingen:

  1. een vraag om stil bij te staan
    een knap gedicht

    Wout

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi beeld! Een verlegen God..verlegen over onze rotzooi. We moeten het met onze menselijke beelden doen..en dit is een mooie! joost tiboscsh sr

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als ik een gelovige was, zou ik blij zijn met je gedicht. Nu trouwens ook. Het waarom is moeilijk te beantwoorden en dat antwoord heb je toch nodig als er ietsw tegen wilt ondernemen. Maar een mooi gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. alleen al de eerste strofe vind ik mooi

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Práchtig Bert
    als een liefdeswals....

    x

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik vraag het me ook af. Heb ik toch iets gemeen met God, wie had dat gedacht.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. mooi om de vraag terug te spiegelen - en zo subtiel opgebouwd -
    heel mooi bert

    BeantwoordenVerwijderen
  8. net als gisteren ben ik hier geraakt tot in mijn ziel
    het waarom blijft me achtervolgen
    waarom vinden wij die vrede niet?
    dank Bert, voor de wijze, zachte woorden

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik wil graag, met Liefde, toevoegen:

    Je me raakt hiermee in mijn gevoel zó diep dat ik terstond
    Opnieuw betreur na door vele wateren gewassen
    Te zijn gebleven zónder 't bekennen van mijn kleur:
    Ik raak hierdoor verstomd, naakt en als een roos zonder geur.

    Een Roos roept immer op in menslijk' verlangen
    Van geur en kleur, van een eeuwig' Vrede ook
    Gegeven slechts die het niet alleen betrachten
    Maar ook de roep van het vervullen - ook voor de "bangen"

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. poëzie met liefde toegevoegd kan de dichter alleen maar verheugen !

      Verwijderen
  10. Nog steeds even mooi en opnieuw kwamen de zelfde opmerkingen naar boven, al lezend. Was vergeten dat ik ze al had neer gezet. Dagdag xx

    BeantwoordenVerwijderen